Mijn objecten

Hierboven een mok die ik zo lang ik me kan herinneren in mijn bezit heb. De loc is denk ik iets Amerikaans. Daarnaast de Langs de rails-mok, waarvan er op de hele wereld maar één bestaat.

Hiernaast een Drosteblik zonder Droste-effect
maar met een gezellig spoors tafereeltje.

Een vriendin bracht deze houten trein in 1984 mee als cadeau voor onze pas geboren dochter Karin.

Kapstok van dochter Saskia.

Drie locomotieven gemaakt van natuurlijke materialen: kaarsvet, zeep en melkchocolade.

Thomas de koelkastmagneet. Voor mijn hele collectie zie Thomas the Tank Engine & Friends.

Ceramic Pomander filled with Perfumed Flowers met daarop Battle of Britain class 34051 "Winston Churchill".

Dit is een loc uit een serie die tussen 1945 en 1950 is gebouwd voor de Southern Railway, ontworpen door Bulleid. De serie bestond uit 110 stuks, die een naam hadden die verwees naar de Tweede Wereldoorlog ("Battle of Britain") of de naam van een vakantieoord in het westen van Engeland ("West Country Pacifics"). Tussen 1957 en 1961 werden 55 locs aangepast, waarbij ze hun stroomlijnbeplating verloren. De eerste loc werd in 1963 gesloopt. Er zijn verschillende locs bewaard gebleven.

Deksel van een jampot uit de jaren 70. Merk onbekend, maar het zal een goedkope soort zijn geweest, want op de rand van het deksel staat "voor hetzelfde geld: kwaliteit."

We hebben een hele serie bij elkaar gesmeerd, maar ik kan op dit moment maar één deksel vinden, met daarop een plaatje van loc Pollux van de HSM. Dit was een in 1861 gebouwde breedspoorloc met as-opstelling 1A1, die in 1868 is omgebouwd tot normaalspoorloc met as-opstelling B1.

Zolang ik mij kan herinneren heb ik bij de jaarwisseling vuurwerk afgestoken. Enkele stoffelijke resten van deze bezigheid heb ik aan mijn treinencollectie toegevoegd. Op de tweede foto een NS-verbandtrommel, die langs legale weg in mijn bezit is gekomen. Het zou goed kunnen dat deze trommel afkomstig is uit een afgevoerd treinstel.

Souvenier uit Oostenrijk, in 1973 met toestemming losgeschroefd van een voor sloop bestemde tweeasser. Omdat ik met minimale bagage reisde - ik deed alles per trein en sliep in jeugdherbergen of goedkope hotels - heb ik met dit bord nog behoorlijk lopen slepen. Verder ben ik niet zo'n bordenverzamelaar. In AW Lingen heb ik weleens gevraagd of ze een nummerbord voor me hadden, maar meer dan een buffer konden ze me niet aanbieden. Op de tweede foto een stuk ijzererts, gevonden langs de Erzbergbahn.

Diverse bordjes, eerlijk gekocht. Het bordje Ladies is een replica, gekocht in Londen.

In 1970 heb ik een tijd als uitzendkracht gewerkt bij Langcat, vlak bij het station Naarden-Bussum. In deze fabriek werden verkeersborden en dergelijke gemaakt. Een souvenier uit die tijd is dit emaille bord "Verboden toegang". Hiernaast een sluitsein van de DB. Van een trein afgevallen en door iemand opgeraapt.

Mijn eigen stationsklok, en een van de andere klokjes uit mijn collectie. Zie het thema over spoortijden voor meer.

Schnell, steig ein. Assortiment kaartjes voor de conducteur in de dop. Met kniptang en fluit. Begin 2003 cadeau gekregen van een van mijn dochters, die deze set in een Utrechts winkeltje aantrof. Het treinstel is geïnspireerd op de VT 08.5, die in de jaren vijftig TEE-diensten reed toen de VT 11.5 nog niet beschikbaar was.

Stichts Fluitje

Peper- en zoutstelletje (Wagons Lits) en een bierglas (TEE). Eerlijk gekocht op de tweedehandsmarkt.

Haarspeld uit de collectie van Charlotte. Vermoedelijk een keer gekocht in het Spoorwegmuseum.

Flesopener, relatiegeschenk van Revisiebedrijf Tilburg.

Gekocht voor als ik met pensioen ben. Boven: twee schilderijen van Robert Nixon, uitgevoerd als legpuzzel. Twee puzzels in één doos, maar men is zo vriendelijk geweest om de puzzelstukjes gescheiden te houden. Daaronder een legpuzzel naar een schilderij van een Nederlands/Zwitsers TEE-treinstel.

Mini-puzzel met loc 3 "Bison" van de SGB, omstreeks 1980..

Er is een tijd geweest waarin het lonend was om spoorwegaandelen te bezitten. Een obligatie van de N.V. Nederlandsche Spoorwegen, eenduizend gulden aan toonder, uitgegeven in 1957. Een van de handtekeningen is die van president Den Hollander. Bij de obligatie behoorden 50 coupons, waarvan de laatste in 1982 zou vervallen. De obligatie is echter jaren voor die tijd afgekocht.

Op 6 maart 1964 werd de naam "Nederlandsche Spoorwegen" veranderd in "Nederlandse Spoorwegen". Een bedrijf dat deze spellingwijziging nooit heeft doorgevoerd is "De Nederlandsche Bank".

Op 29 april 1943 was mijn grootvader N. Spilt, rangeerder te Hilversum, 25 jaar in dienst bij de N.V. Nederlandsche Spoorwegen. Ter herinnering kreeg hij deze door directeur Van Rijckevorsel ondertekende oorkonde. J. van Barneveld, een collega van mijn grootvader, vierde in 1961 zijn 40-jarig jubileum. Mijn grootvader was toen al twaalf jaar met pensioen. Hier de oorkonde, die mij geschonken is door E. van Barneveld, de zoon van J. van Barneveld. Klik hier voor meer herinneringen aan mijn grootvader.

Bilthoven, mei 2003. De pet van mijn grootvader, die van 1918 tot 1949 rangeerder is geweest in Hilversum. De schedelomvang van het geslacht Spilt is in twee generaties duidelijk toegenomen. Ik zit in de eersteklascoupé, die ik in 1993 heb gekregen van Rob den Besten, president-directeur van de NS. Hoe kreeg ik dat voor elkaar? Klik hier.

Juten zak van de Zaai- en Pootgoed Coöperatie (ZPC) uit Stiens. Bij ons in gebruik als de zak van Sinterklaas. De ZPC heeft jarenlang gebruik gemaakt van de diensten van de NFLS: de Noord-Friesche Locaalspoorweg-Maatschappij.

Bilthoven, 15 januari 2005. Langs het spoor bij Bilthoven vond ik in 2004 een deel van een ijzeren dwarsligger, waarschijnlijk ooit gebruikt als paaltje. Voor vandalen een leuk object om voor de trein te leggen, maar ik vond het een beter idee om het ding mee naar huis te nemen, voor in mijn vitrine. Eind 2004 kon je bij NS een paraplu lenen, voor 2,50 euro statiegeld. Maar je hoefde de paraplu niet terug te brengen.

Schoolschrift uit de jaren 50. Een bezoeker van mijn site vond een stapel onbeschreven schriftjes in een berghok van de school waar hij werkt. Het betreft hier een "stichtcahier" van het merk Lintel. Groen kaft, gelinieerde blaadjes, met een dun draadje aan elkaar genaaid. Ik heb zelf heel wat van dit soort schriftjes volgeschreven, maar dit etiket kende ik niet. Na enig speurwerk zijn we tot de conclusie gekomen dat het om een cabine van mat. '46 gaat, hoewel de vorm van de treinen ook wel iets wegheeft van Duitse Eierkoppen. Zie ook het thema machinisten.

Ponsmachientje zoals dat ook weleens wordt gebruikt door kindvriendelijke c.q. kinderlijke conducteurs. Puntenslijper met Amerikaans locomotiefje. Railrunnerpotlood. Dubbeldekkergum.

Speelkaarten. Het linkerspel is saai: alle kaarten hebben dezelfde illustratie.

In 1989 bracht de NS een pictogrammenspel in de handel. Heel frustrerend om met jonge kinderen te spelen, want die zijn daar veel beter in dan jij. Er bestond ook een opgeklopte versie van dat spel. Ik vermoed dat die later op de markt is verschenen om te proberen de voorraad pictogrammenspellen weg te werken. Kent u alle pictogrammen? Test uw kennis!

Echte houten Brio-treinen zijn zeer prijzig, maar de Ikea-kopie is zonder meer betaalbaar te noemen. Alvast in huis gehaald voor het geval ik opeens een kleinzoon krijg...

Bilthoven, 27 november 2005. Meestal ben ik blij als de volgende ochtend mijn schoen er nog staat, maar dit keer had Sinterklaas het goed met mij voor. Hij plaatste me wel voor een dilemma: 375 gram chocola wegwerken, of in de vitrine zetten... (Dit object is tijdens een hittegolf in 2006 verloren gegaan.)

Behalve spoorobjecten verzamel ik ook tuinkabouters en flipperkasten. Ik heb ruim 40 kabouters en één flipperkast.

Een grote wens van mij is een LGB-baan door de tuin, met een zijspoor naar de koelkast. Maar ja, daar hangt een financieel prijskaartje aan dat Bruin niet kan ophoesten. Bij Tuincentrum Overvecht hadden ze echter in augustus 2005 uitverkoop, en daar kon ik voor 4,99 euro een leuk houten model kopen.

Abel(tje) is op 3 maart 2007 vredig spinnend ingeslapen. Zijn favoriete plek was het niemandsland tussen onze tuin en het spoor bij km 42,5. Hij ligt nu op begraafplaats Spoorzicht. (Foto in Bunnik, 26 september 2006)

Is eindelijk mijn abonnement op de HO-modellen van Atlas afgelopen, komt delPrado begin 2007 met een serie N-modellen op de Nederlandse markt. Zoals dat altijd gaat: de eerste loc is goedkoop, maar daarna wordt de hoofdprijs in rekening gebracht. 3,95 euro voor de Flying Scotsman vond ik redelijk, maar de volgende modellen (in totaal 70) kosten 11,95 euro per stuk, dus daar begin ik niet aan. Op de foto een tafereeltje dat ik op 8 februari 2007 op een besneeuwd tafeltje heb opgebouwd. In de achtergrond de vuurtorens van Vlieland en Texel, daarvoor het N-model van de P8, dat ik een keer van iemand cadeau heb gekregen, en de Flying Scotsman (in de tv-reclame werd gesproken over de "vliegende schotsman").

Bunnik, 30 mei 2007. Vanavond is mijn stoepje afgeleverd, mijn verjaardagscadeau van dit jaar. Het ligt hier nog in een aanhangwagen, maar het komt straks te liggen voor Blokpost Bunnik. Dan maak ik er weer een foto van. Het stoepje is ontworpen door mijn dochter Charlotte, op basis van een van mijn modellen. De leverancier is Jan de Jong van www.straatwerkinperspectief.nl. Een liefhebber die met u meedenkt en levert door het hele land.

Bunnik, 26 juli 2006. 's Avonds mag ik graag een pilsje drinken in mijn machinistenstoel bij de voordeur. De stoel komt uit een uitgebrande mat.'64 en moet daarom voorlopig buiten staan. De brandlucht is er ondanks een ozon-behandeling nog niet helemaal uit. De stoel (merk Bremshey) kan in allerlei standen worden gezet. Een hele vooruitgang vergeleken met de klapstoeltjes waarmee machinisten vroeger genoegen moesten nemen. Zelfs in de Hondekoppen zat de machinist aanvankelijk op eenzelfde stoeltje zoals je dat ook op de balkons aantrof.

Haarlem, 12 juni 2004. Uitgebrande cabine mat.'64.

Bunnik, 11 november 2007. Kijk eens wat een groot ding ik heb! Deze originele seinvleugel (alleen de gekleurde glazen ontbreken) heb ik via een bevriende kennis gescoord. Hij staat momenteel in de vitrine, maar de bedoeling is dat hij aan de gevel komt. Althans dat is mijn bedoeling, er moet nog in een huisvergadering over worden gestemd.
In het Victoriaanse Engeland wezen veilige seinen vaak naar omlaag (lower quadrant) in plaats van omhoog (upper quadrant). Welke onderdrukte gedachte zou hier achter zitten?

Bunnik, 1 januari 2008. Een deel van mijn kerstspullen, voordat ze weer in de doos verdwijnen. Onder andere een paar treinen, een Coca-Cola-vrachtwagen met kerstmuziek, en een kerstlocomotief als kaars (of zo u wilt een kaars als kerstlocomotief).

Ik zag dit jubileumblik uit 1939 een keer bij een stand met tweedehandsboeken. Ik vond het toen te duur. Een half jaar later zag ik hetzelfde blik weer, in een andere plaats maar bij dezelfde boekenstand. Toen wist ik: dit blik wil bij mij horen. Het was nog steeds duur, maar ik heb het wel gekocht. Op het deksel het nieuwe centraal station van Utrecht, inmiddels al weer lang geleden gesloopt. Op Marktplaats heb ik zo'n blik ooit aangeboden gezien als koektrommel, maar er hebben toch echt 50 sigaren ingezeten, waarschijnlijk met mooie sigarenbandjes. Er staat geen merknaam op, alleen een accijnsnummer: 2742. Dat was het nummer van de Tornado Sigarenfabrieken (Van der Torre uit Groningen).

Bunnik, 19 april 2009. Het personeel van ProRail kreeg begin 2009 een cadeau van de baas: een speciale versie van Monopoly. Ik zag op het perron in Utrecht twee dames met zo'n zojuist verworven doos staan, maar ik vond het ongepast om te vragen of ze een exemplaar aan mij wilden afstaan. Ik dacht: dat gaat wel lukken via de plaats waar al die ongewenste cadeaus terecht komen: Marktplaats. Ik moest wel even wachten tot de eerste gekte voorbij was, maar uiteindelijk heb ik voor een redelijke prijs dit spel aan mijn collectie kunnen toevoegen. Ik zal het waarschijnlijk nooit spelen, want Monopoly is een stom spel.

Spoorwegmuseum, 5 september 2009. Een nieuwe aanwinst voor mijn collectie spoorkaarten.

Bielbankje bij Blokpost Bunnik, 5 januari 2010.

Op een vlooienmarkt in Hilversum scoorde ik zondag deze drie lepeltjes. Het rechter lepeltje is uitgebracht bij het
125-jarig jubileum van de NS in 1964. Het linkerlepeltje is van NS-Vakantiereizen. Het middelste lepeltje is volgens de verkoper zeldzaam. Daar moest ik dus ook een paar euro meer voor betalen. Gescand op mijn Epson Perfection V300 Photo.

vorige       start       omhoog