Op 9 december 2005 verdween de laatste Routemaster uit het Londense straatbeeld. Dit zijn de bekende rode dubbeldekkers met een open achterbalkon en een conducteur. Deze design classics hebben plaatsgemaakt voor grotere, gesloten dubbeldekkers en voor gelede bussen. Zonder krappe bankjes en een langs het plafond gespannen touw waaraan je moet trekken om een stopteken te geven. Ook de conducteurs zijn verdwenen: de kaartjes worden gecontroleerd door de buschauffeur.
De eerste Routemaster verscheen in 1954 op straat. Dit grensverleggende ontwerp van aluminium was gedacht om twintig jaar mee te gaan, maar heeft zijn bestaan weten te rekken tot een halve eeuw. De bussen zijn te klein voor het sterk toegenomen passagiersaanbod, het onderhoud is te duur, de motoren zijn te vervuilend, en het salaris van de conducteurs drukt zwaar op de begroting van de tien geprivatiseerde ondernemingen die de Londense stadsroutes exploiteren.
Een andere belangrijke reden om de Routemasters af te voeren is het open achterbalkon. Handig voor mensen die op het laatste moment op de bus willen springen, maar dat ging niet altijd goed. Gemiddeld waren er drie mensen per jaar die hun misstap niet konden navertellen. Ook zijn de bussen niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers, wat volgens de Europese aanbestedingsregels vanaf 2006 verplicht is.
Verschillende actiegroepen hebben geprobeerd om een deel van de bekendste stadsbussen ter wereld in bedrijf te houden. Duizenden Britten hebben hun handtekening gezet onder een petitie van de actiegroep Save the Routemaster. Een van hen zei: “Laten we de wijzerplaat op de Big Ben dan ook maar meteen digitaal maken.”
De strijd tegen het verdwijnen van dit Londense icoon is echter vergeefs geweest. Wel komt er in het centrum een speciale route voor toeristen, waarop een stuk of tien Routemasters blijven rijden. De andere bussen zijn afgeschreven en konden door liefhebbers worden gekocht voor prijzen vanaf 2000 pond.
Geraadpleegde bron: artikel van Hans Steketee in NRC Handelsblad van 4 september 2004.
